بخش جهانی مخابرات و محیط سیاستگذاری مرتبط با آن، در دهههای اخیر دستخوش تحولات قابل توجهی بوده است. در طول تحولات شبکه جهانی ارتباطات، یک سازمان موفق به بقاء، تکامل و ادامه عملکرد خود شده است: اتحادیه بینالمللی مخابرات (ITU). این اتحادیه با نام اتحادیه بین المللی تلگراف در 17 می 1865 توسط بیست عضو موسس (غالباً کشورهای اروپای غربی به همراه روسیه و ترکیه) در پاریس تأسیس شد و امروزه آژانس پیشرو سازمان ملل در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات و نقطه کانونی بین المللی برای دولتها و بخش خصوصی در توسعه شبکهها و خدمات مرتبط با آن است. اتحادیه در مرکز تحولات حوزه ارتباطات، از تلگراف گرفته تا دنیای مدرن ماهوارهها، تلفنهای همراه و اینترنت حضور داشته است. اتحادیه توسط کنفرانس سران مختار اداره میشود که در آن همه اعضاء نمایندگی دارند و معمولاً هر چهار یا پنج سال یک بار تشکیل جلسه میدهد.
برای بیش از 150 سال، اتحادیه استفاده مشترک جهانی از طیف رادیویی را هماهنگ کرده است، همکاری بینالمللی را در تعیین مدارهای ماهوارهای گسترش داده، برای بهبود زیرساختهای مخابراتی در کشورهای در حال توسعه تلاش نموده و استانداردهای جهانی را ایجاد کرده تا از این طریق اتصال یکپارچه طیف وسیعی از ارتباطات را تقویت نماید و همچنین اتحادیه سیستمها و چالشهای جهانی مرتبط با ارتباطات را مورد توجه قرار میدهد. از زمان تأسیس، اتحادیه به دنبال هماهنگی در سیستمهای بینالمللی تلگراف بود. به این فعالیتها، تلفن را در سال 1903 و رادیو تلفن را در سال 1906 اضافه کرد (رادیو در سال 1895 اختراع شد؛ اولین کاربرد آن برای رادیو-تلگراف در سال 1896 بود). در سال 1906، اولین کنوانسیون بین المللی رادیو تلگراف در برلین توسط 27 کشور امضا شد. نتیجه این کنوانسیون تأسیس غیررسمی اتحادیه بین المللی رادیوتلگراف (IRU)[1] در سال 1906 بود. اتحادیه رادیوتلگراف هرگز به شکل یک اتحادیه واقعی ایجاد نشد و عموماً منظور از آن گروه کشورهایی بود که به کنوانسیونهای رادیو تلگراف پایبند هستند.
از 3 سپتامبر تا 9 دسامبر 1932، کنفرانس بین المللی رادیو تلگراف همزمان با کنفرانس بین المللی تلگراف در مادرید برگزار شد. مهمترین تصمیمی که در این کنفرانس گرفته شد، ادغام اتحادیه بینالمللی تلگراف و اتحادیه بینالمللی رادیوتلگراف برای ایجاد یک سازمان واحد تحت عنوان اتحادیه بینالمللی مخابرات بود. علاوه بر این، کنوانسیون جدیدی شامل سه حوزه تلگراف، تلفن و رادیو با ترکیب کنوانسیون بینالمللی تلگراف (1865) و کنوانسیون بینالمللی رادیو تلگراف ایجاد شد. کنوانسیون جدید بینالمللی مخابرات به عنوان منشور و اساسنامه اتحادیه عمل نمود و موجودیت قانونی آن را ایجاد کرد و اهداف، ترکیبات، ساختار و وظایف آن را مشخص نمود. در 15 نوامبر 1947، توافقنامهای بین اتحادیه و سازمان ملل متحد، اتحادیه را به عنوان آژانس تخصصی مخابرات به رسمیت شناخت. این قرارداد به طور رسمی در 1 ژانویه 1949 لازم الاجرا شد.
وظیفه اتحادیه را میتوان ایفای نقش در انجام سه وظیفه اصلی زیر توصیف کرد: مدیریت طیف بینالمللی فرکانس رادیویی؛ حفظ استانداردهای خدمات مخابراتی؛ تضمین دسترسی به فناوری اطلاعات و ارتباطات درکشورهای در حال توسعه.
این سه وظیفه اصلی در سه بخش مختلف انجام میشود: رادیو (ITU-R)، استانداردسازی مخابرات (ITU-T) و توسعه (ITU-D). در این سه حوزه، جنبههای فنی کار اتحادیه از طریق گروههای کاری انجام میشود و جنبههای مربوط به سیاست کار آن توسط کشورهای عضو در کنفرانسهای سران مختار هر چهار سال یکبار مورد بحث قرار میگیرد.
[1] the International Radiotelegraph Union (IRU)
برای اطلاع ازجزئیات بیشتر در خصوص اتحادیه بینالمللی مخابرات فایل کامل بررسی این نهاد رو مشاهده نمایید.
